Uyandım. Yine birileri ölmüş. Belki de sizin için değerli birileri. Onlardan “biri” diye bahsetmem sizi kızdırmasın sakın. Biri, kim olduğu bilinmeyen bir kimse anlamına geliyor. Bazen ben bile kim olduğumu bilmiyorum.
Belki de bende birileri için birisiyim. Kimileri, birbiri için daha farklı sıfatlar kullanmayı tercih ediyor. Kimi sıfatlar aile bağları içerikli oluyor, abim, kardeşim annem gibi. Kimi sıfatlar ise daha duygusal içerikli, canım, sevgilim, aşkım gibi. Hem ben bunları neden anlatıyorsam? Siz zaten bu sıfat zenginliğinin bir başka sıfatı değil misiniz? çoğu zaman.
Ben değilim mesela. İçimden “herhangi biri olmanın lütfuna erişmek” diye bir cümle geçirdim. Herhangi biri olmanın lütfuna eriştiğimden beri, birilerinin “biri” -siyim.
Nerde kalmıştık? Uyandım. Yine birileri ölmüş. Dün uyandığımda da aynı şeyler olmuştu. Yine kelimesi burada anlam kazanıyor işte.
Peki birileri doğmuş neden demiyoruz? Aslında kim olduğu bilinmeyen bir kimse sıfatı onlar için daha münasip değil mi? İçimden bir ses böyle zamanlarda neticeye odaklanmamı nasihat ediyor. Birileri doğuyor başka birileri ise ölüyor. Bir standarttı var mı herhangi bir istatistiğe konu mu bilemiyorum. Hayatımın bunu çok umursamayacağım bir dönemindeyim onun etkisi olabilir.
Bir tercih yapma şansımız olsaydı, kaçımız şu anda hayatta olmayı tercih ederdik? Sonu acaba ile bitebilecek bir cümle aslında. Kaçımız şu anda hayatta olmayı tercih ederdik acaba? Fakat sonuna acaba eklenerek yazıldığında sanki sizin de fikrinizi merak ediyormuşum gibi oluyor. Bu konuda ki fikrinizi hiç merak etmiyorum. Çoğu konuda fikrinizi merak etmediğim gibi. En iyisi ben istediğim gibi yazmaya devam edeyim.
Bir tercih yapma şansımız olsaydı, kaçımız şu anda hayatta olmayı tercih ederdik? Ben istemezdim. Bu isteksizliğin bir çeşit dışa vurumu işte, bu birileri için birisi olma işi.
